171 - امام صادق عَلَيْهِ السَّلَامُ فرمود : دانشمندى نزد عابدى آمد و گفت : نمازت چگونه است ؟ در پاسخ گفت : از نماز من سؤال مىكنى و حال آنكه از فلان مدّت زمان مرتّب نماز مىخوانده‌ام . دانشمند پرسيد : گريه‌ات چگونه است ؟ گفت : آن‌قدر گريه مىكنم كه اشكهايم جارى مىشود . دانشمند به او گفت : خنده تو در حالتى كه از خدا ترسان باشى ، برتر است از گريه‌اى كه همراه با اطمينان و آرامش خاطر باشد ، هر كه عملش با منميّت و اطمينان باشد ( به درگاه خداوند ) بالا نمىرود . 172 - امام صادق عَلَيْهِ السَّلَامُ فرمود : ( روزى ) حضرت داود عَلَيْهِ السَّلَامُ اظهار داشت : امروز مىخواهم خدا را ( خالصانه ) عبادت نمايم و قرائتى بخوانم كه مانند آن را انجام نداده باشم ، سپس وارد محراب شد و مشغول نماز شد ، همين كه نمازش را انجام داد و فارغ گشت قورباغه‌اى در ( كنار ) محراب بود ( با قدرت خدا به سخن آمد و ) گفت : اى داود ! امروز عبادت و قرائتى كه انجام دادى تو را به خودپسندى و برتر بينى وا داشت ؟ فرمود : بلى ، گفت : تو را به خود پسندى وا ندارد ، كه من خداوند را در هر شب هزار بار تسبيح و با هر تسبيحى سه هزار بار حمد گويم ؛ و من در تَه آب مىباشم اگر پرنده‌اى در هوا صدا مىكند ، فكر مىكنم كه گرسنه است ، بالاى آب مىآيم تا آن پرنده ( مرا شكار كند و ) بخورد بدون آنكه گناهى داشته باشم .